rüya.

anne çok güzel bir şey.

en büyük korkum annemi kaybetmek. ve bir gün bunun olacağını düşünmek bile beni kahretmeye yetiyor.

kabuslardan nefret ediyorum. annemi kaybettiğim kabusların da amınakoyim.

bu gece rüyamda annemi kaybediyordum ve hiç kimsenin umrunda değildi. herkes gülerken ben ağlamaktan nefessiz kalıyordum. insanlar nasıl bu kadar sakin olabiliyor, gülebiliyor diye deliriyordum. en yakınlarım bile eğleniyordu, umursamıyorlardı ne annemi ne beni. ben hayatımın geri kalanında ne yapacağım diye kara kara düşünüp ağlarken insanlar siklemiyordu resmen. o gerizekalıyı bile aramayı düşündüm "sana ihtiyacım var" diye, rüyamda tabii. ama orospu çocuğu rüyada da orospu çocuğuydu, ben de aramadım. öyle bir anda da nasıl onu düşünebildim hayret amk. böyle kabusu siksinler. uyandığımda da ağladım zaten.

acilen lucid dreaming olayını çözmem lazım. birkaç kez "rüyada mıyım" diye sorduğumu hatırlıyorum kendime ama kabustu hepsi ve rüyada olduğumu fark ettiğim an uyanmak istedim ve kontrol edemedim. biraz götüm tırsmıyor değil ama sikerler, yapıcam bunu.

az önce de house'un 4. sezonunu bitirdim. böyle sezon finali mi olur ya. orospu amber'ın ölümüne bile ağladım. bugün çok ölümlü bir gün. korkmuyor değilim.

kestik.