n'aptım ben?
son birkaç günde ben ne yaptım acaba. bir ben biliyorum ne yaşadığımı. ve sanırım bir de, annem.
şu lanet olası su çiçeği yaşımdan dolayı beni fazlasıyla vurdu. aynalara küstüm, kendime küstüm. kokuştum, evet, banyo da yasak. neyse, tatil. ama hastalığımın ilk günü kadar kötü bir gün daha yaşamamıştım. ve o gün anladım ki, ve şimdi anlıyorum ki, annemden başka kimse yok yanımda. benim sadece anneme ihtiyacım var.
yazarken bile ağlayacak gibi oluyorum. deli gibi, sabahtan akşama kadar durmaksızın kaşınan vücudum ve ağlayan ben. ve benimle ağlayan annem. "geçecek kızım, bak yarına hiçbir şeyin kalmayacak, iyileş bak gezmeye, alışverişe gidicez seninle. saatlerce duş yapacaksın, makyaj yaparız sana, oje süreriz. güzel kızım, ağlama bak dayanamıyorum."
ertesi gün kaşınmadım -sanki uyuz oldum amınakoyim, fuck-. "bak gördün mü aşkım, demedim mi ben sana, geçicek güven annene diye."
güven annene.
annene güven.
başka kimseye değil.
bu da sana en önemli not.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder