maraba.

çok tuhaf hissediyorum bu aralar.

bi üzgünüm, bi mutlu. bi hüzünlü, bi neşeli.

garipim. en p'lisinden.

tüm gün netteyim, oturuyorum, çünkü yapacak başka şey yok.

boş işlerin adamı değilim, ama dolu olmamı sağlayacak kimim kimsem yok.

dışarı çıktığımda her an için eşlik edecek bir arkadaşım yok.

çok mu lazım. yoo. yalnız da dolaşabilirim.

ama yoruldum. yalnızlıktan yoruldum.

birileriyle arkadaş olmaktan yoruldum. sadece biri de yeter bana.

sevgilim olsun diye çırpınan ergenlerden değilim, sadece sevilmektir belki tek ihtiyacım olan.

güvenmektir. gerçekten birilerine güvenebilmek..

bu zamana kadar hep iyi oldum, bundan sonra ters biri olucam, desem de..

beceremiyorum.

hep pamuk kalpliydim, hep öyle olucam, biliyorum.

zayıfım belki, ama zayıflığımdan yararlananlardan daha insanım, evet bu hep böyle oldu ve böyle olucak.

yorgunum. yorgun savaşçı.

yok anasını satiyim bişeyle savaştığım falan. keşke olsa, renk katılırdı hayatıma.

monotonluk daha çok yoruyor adamı.

kafanın boş olması daha da yoruyor.

aslında, ölüyorum heralde lan..